Czekając na wiosnę (pod dębem)

Na razie - jak to określiła Em. w zeszłym roku o tej porze - Mongolia: sucho, chłodno, słońce i wiatr.
Na niebieskie żaby znów nie ma co liczyć!

Witaj, piękna Polsko!

Myję się pod prysznicem... Wtem! A więc to tak! A więc to wszystko było już zaplanowane!

Gdyby ktoś zapomniał

, jak wygląda śnieg - służę przypomnieniem. Bo zobaczyłem - i uwierzyłem! A już zwątpiłem byłem.
Gdzie te czasy, gdzie te kiełbasy...
Najosobliwsza zima stulecia.

A w śniegu, jak to w śniegu, uwieczniają się na moment różne osobliwe tropy i tropizmy.

Patrz, pan.

Uwaga, zebra na drodze

I inne gadziny (znów zezwierzęcenie, co robić).

Alces alces (Żałosna fotografia przyrodnicza 2)

Już widok drzewa świeżo obgryzionego na wysokości dobrych dwóch metrów obudził naszą czujność i nadzieję. Obie zostały nagrodzone. Uświadczyliśmy naocznie istnienie (co najmniej) pary dorosłych osobników tytułowego gatunku, czyli łosia łosia.

Jeśli chodzi o zdjęcie powyższe, to wiem, że mało co widać. Centralny ciemny punkt na obrazku to właśnie kontrolnie obserwujący obserwatora zwierz. Dla niedowiarków - powiększenie Antonioniego:

I jeszcze jedno wyrozoomowane spojrzenie skroś kniei:

Jak widać, zdjęcia nie grzeszą techniką tudzież wysokobitową widocznością. Cóż robić? Sprzęt niedoskonały a dzień wczesnostyczniowy odznacza się mrokiem niemal od rana. Stąd też podtytuł "Żałosna fotografia przyrodnicza" w nawiązaniu do materiału wcześniejszego.

Lecz od czego są fake news, deep fake, deep shit, bull shit etc.? Można zrobić w lesie piękny portret łosia? Można!

Przy okazji materiału leśno-przyrodniczego przypominam zainteresowanym o nieustającej akcji

NASRAJ DO AMBONY. 

Darzbór!

Bigos

Za gotowaną kapuchą nie przepadam. Ale są wyjątki. Do nóżek padam, całuję rączki.
A co?! Rosną mi od tego wąsy, a na podwórku - Polonez FSO.

TLK

Gołe baby z brązu nadal cieszą powszechne oko

W zwiędłym konglomeracie wyziewów mrówkojada metropolii, płaszczyzny wolne od powierzchni biologicznie nieczynnej są na wagę kłosu.

Dlatego możemy być wdzięczni zapomnianym ojcom i matkom miasta, które przewidująco obróciło wiek temu swoje pastwiska w strefy zielonego światła i cienia.

Wzbierająca kanikuła prawobrzeżnego Central Parku napawa motorami élan vital do rytmu pracy, tańca życia i nieuchronnej kąpieli w rzeczywistości.

Żygi na rondzie

Tak, tak: żygi. Na szczęście przez z z kropką. Tak się bowiem sam w jaźni spolszcza tytuł miniatury Jeana-Philippe'a Rameau: Gigue en rondeau. No, po prawdzie takiego słowa w polskim języku ni ma. Jest gigue, z francuska, albo z brytyjska jig. W zaraniu taniec pochodzenia szkockiego (nazwa prawdopodobnie od alternatywnego miana skrzypiec, obecnego w niemieckim Geige), w wersji wyrafinowanej - część barokowej suity (czyli wiązanki tańców). W wersji J.P. Rameau - kolejny błyskotliwy okruszek klawesynowy o bardzo zaczepnej melodii. Gra Scott Ross (w czapeczce)

Zgubiony kapeć nr 39

.